Κρύα πλακάκια

Όταν μετακομίσαμε στο νέο μας σπίτι, φύγαμε για Διακοφτό αμέσως μετά. Είχαμε αφήσει κατά λάθος τον δροσισμό ανοιχτό και όταν επιστρέψαμε από διακοπές το σπίτι ήταν πάγος... Γυρίσαμε λοιπόν απο το Διακοφτό Κυριακή βράδυ και σας βάλαμε αμέσως για ύπνο... με πάπλωμα... Το πρωί που ξύπνησες Μελίνα μου, πάτησες το πάτωμα (το οποίο ήταν παγωμένο) και φώναξες κλαίγοντας "Μαμάάάάά, τα πλακάκια που βάλαμε στο νέο μας σπίτι είναι πολύ παγωμένα..."

Σε υμνώ

Νικόλας μου ένα απόγευμα την προηγούμενη εβδομάδα με είχες πάρει αγκαλία και μου μουρμούριζες "Σ'αγαπω. Σ'αγαπώ πολύ. Σ'αγαπώ πάρα πολύ" και πάλι από την αρχή. Και σου λέω "Αγάπη μου γιατί το κλαίς;". Η απάντησή σου ήταν "Δεν το κλαίω... Το υμνώ..."

... αυτά τα μεσημέρια....

Νικόλα μου μόλις γύρισες από ένα πάρτυ και η ώρα είναι 16:30. Μπαίνεις στο σπίτι και λες στον μπαμπά "Μπαμπά, βγαίνουμε στην αυλή να παίξουμε μπάσκετ" και ο μπαμπάς σου λέει "δεν μπορούμε γιατί είναι μεσημέρι. Και απαντάς: "Γιατί να υπάρχουν τα μεσημέρια..."